Bazen öyle yorulursunuz ki yaşadıklarınızdan, kelimelerin bittiği yere gelirsiniz. Bir tepki vermeniz gerekir ama gücünüz yoktur. Tepki verseniz de değişen bir şey olmayacaktır, suçlanan siz olacaksınızdır. İşte o zaman susarsınız. Kendinizden korkarsınız susabildiğiniz için. İçinizdeki sessizlikten korkarsınız. Çünkü o sessizlik büyük bir çığlıktır aslında. Gözlerinizden yaşlar iner ama sesiniz çıkmaz. Sessizce içinize gömersiniz acınızı. O acı sizi büyütür. Eskisi gibi gülemezsiniz artık kahkaha ve neşeyle. Bazen hayata küsersiniz, kimseyi görmek istemezsiniz. Olaylar istemediğiniz şekillerde gelişir ve sanki bir şeyler inanılmaz bir şekilde size tuzak kurmuş gibidir. Sanki herşey önceden planlanmıştır sırf siz üzülün diye. Bazen hiç suçu olmayan insanları suçlarsınız sanki size tuzak kuran onlarmış gibi. Ama asıl tuzağı kuran hayattır. Hayat sizi büyütmek ister, bu nedenle en zayıf noktalarınızdan vurur hiç acımadan... Siz ise sadece susarsınız.
Yorumlar
Yorum Gönder