Birini tanırız, severiz, çok aşık oluruz. Birlikte onca güzel anı ve duygu paylaşırız. Sonra ya böyle gider bu iş, ya da kendimizi kaybederiz onda. Herşeyimizi ona bağlarız, o gitse ölüvereceğimizi zannederiz. Ama gözümüze perde inmiştir aslında. Ondan önce de vardık, nefes alıyorduk, gülüyorduk. Onun hayatımıza girmiş olması ve sonra gitmiş olması izlerden ve küllerden başka ne bırakabilir ki geriye? Varsın izler kalsın. Varsın küller kalsın. Şarkı dinlemedikçe sorun olmaz. Sonra aniden yeni bir yüz tanırız, yeni bir isim yerleşir dudaklarımıza, hayatı daha çok severiz.Varsın yeni birisi de olmasın, hayat güzel. Hayatın aşktan ibaret olduğunu kalpten başka kim söyler ki? Hayat sokaklarda, hayat bir çocuğun gülümseyen gözlerinde, hayat ailecek bir masaya oturabilmekte, hayat denizlerin dalgasında, kuşların cıvıldayışında ve dostların kahkahasında. O olmasın, ne yazar? Aslında aşk yan yana olmak değildir. Aşk, kalpte doğup kalpte büyüyen ve kalpte ölen bir duygudur. O olmasın, kalp elbet aşkını yaşar. Güç içimizde, şimdi onu bulup çıkarma vaktidir.
Yorumlar
Yorum Gönder