Yine Sarah Jio'dan devam etmek istiyorum. Son çıkan "Son Kamelya" kitabını 1 ay önce bitirdim. Ne yalan söyleyeyim, yazarın kitaplarından en beğenmediğim buydu.
Bir kere, her kitapta kendini tekrar etmesi iyi değil. Bir tekdüzelik var. Her kitabında geçmişte bir sır var ve bu sır mutlaka günümüzdeki bir kişi tarafından çözülüyor. Bütün kitapların böyle olması bana istikrardan çok kendini tekrar etmeyi çağrıştırıyor.
Seçtiği teknik çok güzel, zamanlar arasında bağ kurmak zor iş ve kitaplarında sır olarak saklanan konular da merak uyandırıcı. Ama insan her kitabı kendine yeni bir şeyler katsın diye okur, en azından ben öyleyim. Bu kitapta da aynı kitabı okur gibi oldum.
Kitabın konusu da biraz fazla klasik: Bir köşk, bir kaç tane zıvanadan çıkmış çocuk, ve bir dadı. Evet, tahmin edeceğiniz gibi çocukların annesi ölmüş. Ve yine tahmin edeceğiniz gibi dadıyı başta hiç sevmiyorlar, ama o sonra kendini sevdiriyor. Ayşecik filmleri gibi :)
Kitabı bu kadar yerin dibine soktuğuma bakmayın. Tıpkı her kitapta olduğu gibi bunu da elimden düşürmedim ve sonuna kadar okudum. Eğer diğer kitaplara benzer olmasına aldırmadan okuyabileceğinizi düşünüyorsanız, alın derim.
Ama bir şey itiraf etmem lazım ki, kitabın sonundan hiçbir şey anlamadım! Belki okuyunca bana hak verirsiniz, belki de sorun bendedir :)
Siz Son Kamelya'yı okudunuz mu?
Yorumlar
Yorum Gönder